Waypoint : จุดขึ้นเคเบิ้ล N22 11.967 E113 33.147 ตัวประภาคาร N22 11.806 E113 32.985

เวลาเปิด : ส่วนของป้อมปราการ 09.00 - 17.00 (ปิดวันจันทร์) ส่วนของโบสถ์ 10.00-17.00 รถกระเช้าขึ้นไปยอดเขาเกีย 07.30-18.30 (ปิดวันจันทร์)

ค่าเข้าชม : ฟรี แต่ค่าขึ้นกระเช้า 3 MOPS

รถเมล์ที่ผ่าน : 6, 25, 28C

จุดหมายสุดท้ายที่สายโด่งสำหรับวันนี้คือป้อมปราการเกีย รอบที่แล้วมาแต่เช้า นอกจากหลงทาง หาทางขึ้นไม่เจอแล้ว คุณลุงเจ้าของร้านแถวๆนั้นที่ไปถามทางก็บอกเป็นภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่นว่าเคเบิ้ลปิดขึ้นไม่ได้ทำนองนั้น

พอลงมาจากเขาก็เริ่มจะหิวแล้วเพราะข้าวเช้าก็ไม่กิน กินมาแต่หมากฝรั่ง ก่อนที่จะขึ้นรถเมล์เลยเดินไปหาขนมกินที่ปั๊มน้ำมันด้านหน้าก่อน

ปรากฏว่าปั๊มน้ำมันไม่มีขนมน่ากินเลย มีแต่ดูเก่าๆ ร้านก็เล็กไม่ได้อลังการแบบบ้านเรา ตัดใจซื้อหมากฝรั่งอีกอันเพื่อเศษเหรียญ ยื่นเหรียญ 5 MOPS ให้ ส่ายหัวไม่รับอีกแน่ะ งงตาแตก นี่ไม่ใช่เงินปลอมนะ แต่เค้าไม่รับอ้ะ สุดท้ายเลยไม่ซื้ออะไรเลย

นับเศษสตางค์แล้วคงจะไม่พอไปต่อรถแบบไม่ขาดทุน (ตอนแรกกะกลับไปตั้งต้นแถวเซนาโด้ใหม่)​เลยเปิดแผนที่ดูอีกรอบหาทางเชื่อม แล้วก็เจอรถเมล์สาย 25 ขึ้นจากหน้าทางขึ้นหมู่บ้านวัฒนธรรมบนเกาะโคโลอาน กลับมาฝั่งมาเก๊ามาลงที่สวนฟลอรา (Flora Garden) ซึ่งจะอยู่ใกล้ๆทางเข้าตามในแผนที่ ไม่ต้องต่อ ประหยัดกะตังค์

รอรถเมล์ไม่นาน รถเมล์ก็มา นั่งแนบชิดจ้องหน้าคนขับเช่นเคย เพราะต้องถามทางลงว่ามันป้ายไหน พอได้จังหวะก็ยื่นแผนที่ให้เค้าดู จิ้มสวนฟลอราบอกจะลงป้ายนี้ เค้าก็แบบเมินเฉย เราก็เอ๊...ตกลงเข้าใจไหมเนี่ยว่าจะลงตรงไหน รถก็วิ่งไปเรื่อยๆ จนถึงมาเก๊า พอถึงป้ายรถเมล์นึง พี่แกก็หยุดจอดส่งคน แล้วก็หันมาทำมือบอกให้ส่งแผนที่ให้อีกรอบ แล้วก็ควักแว่นตามาดู เพราะสวนฟลอราในแผนที่ในหนังสือน่ะ มันอยู่ใกล้ๆสันปกแถมติดขอบล่างพอดี (บ้าที่สุด) เสร็จแล้วแกก็หันไปช้งเช้งเป็นภาษาจีนกะคนในรถ แล้วก็มีสาวน้อยคนนึงเดินจากข้างหลังมาหยิบหนังสือไปดู แล้วก็มาคุยเป็นภาษาอังกฤษกะเรา เราก็บอกว่าจะไปไหน จะลงตรงนี้นะ สาวน้อยก็หันไปช้งเช้งกับคนขับ คนขับก็ประมาณอ๋อๆๆ แล้วก็ขับต่อ เราก็ Thank you ทั้งสองคน

ซึ้งน้ำใจมาก คนขับใจดีทั้งที่หน้าตาเฉยๆ คนในรถก็ใจดี เพราะรถก็หยุดซักสามสี่นาทีได้ คนในรถก็ไม่มีใครพูดว่าอะไรเลย (ถึงพูดแล้วฟังไม่ออกก็เหอะ) 

พอใกล้จะถึงก็พอจะรู้อยู่ เพราะถนนมันจะดูวกวน เหมือนคราวที่แล้วที่มาหลง ก็เล็งสาวน้อยที่บอกทางไว้ ถึงป้ายก็ลง สาวน้อยและเพื่อนอีกสองคนก็ลงด้วย เห็นเธอถามทางคนๆนึง ส่วนเราเปิด GPS เดิน คือข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามป้ายรถเมล์ เลี้ยวขวา แล้วก็เลี้ยวซ้ายอีกที เดินๆก็เห็นสาวน้อยเดินมาทางเดียวกัน ก็มาที่เดียวกันนี่เอง

ทางขึ้นกระเช้าจะอยู่ทางขวามือ ซื้อตั๋วที่ตึกเสาแดงนี่แหละ ตามหนังสือบอกว่าค่าขึ้นเคเบิ้ลไปกลับ เที่ยวเดียวอยู่ที่ 3 MOPS ไปกลับ 5 MOPS แต่ตอนซื้อตั๋วเค้าก็ขายตั๋วไปกลับให้ที่ 3 MOPS นะ ด้านหลังตั๋วจะเป็นแผนที่คร่าวๆของที่นี่ว่ามีอะไรบ้าง ขอโทษมีแต่ภาษาจีนกับโปรตุเกส ต้องเดาเอาพอถูไถ

เสร็จแล้วก็กดลิฟท์ขึ้นไปชั้น 1 เพื่อขึ้นกระเช้า พอกระเช้ามาก็นึกว่ามันจะหยุดให้ขึ้น เปล่า มันก็ไหลของมันไป พนักงานก็บอกให้ขึ้นเลยๆๆ ฮ่วย ของดิฉันเต็มหลัง มือก็มีขาตั้งอีก กระเช้าก็โยกเยก ผลุบขึ้นไปได้แบบทุลักทุเล ในรถมีคุณลุงกะคุณป้านั่งอยู่แล้ว ก็ขำๆเรา ก็แก้ตัวไปว่า I think it will stop นี่หน่า ตอนแรกพยายามถ่ายรูปตั๋วเอง คุณป้าเห็นเลยเอาไปถือให้ แถมถ่ายรูปให้อีก (จริงๆไม่อยากถ่ายเท่าไหร่ เพราะตอนนี้แต่งตัวแบบป้าๆ ทำนองอย่าฉุดชั้นน้าาาา)

พอกระเช้าถึงแล้ว เรายังต้องเดินต่อไปทางขวามือ บริเวณป้อมปราการเกียประกอบไปด้วยป้อมทหาร โบสถ์และประภาคารซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาเกียที่เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในมาเก๊า ก็เดินกันต่อไป ระยะทางก็ใช่เล่น เดินมาถึงแยกเห็นป้ายเส้นทางศึกษาธรรมชาติ แหม ถ้ามีเวลาก็คงอยากเดินอยู่ แต่นี่รีบไปดีกว่าเกือบจะบ่ายสามอยู่แล้ว

ขึ้นมาถึงจนได้ หอบเล็กน้อยมีแต่บันได จุดสุดท้ายเป็นบันไดแยกซ้ายขวา ขึ้นไปทางซ้ายไปชมวิว ขึ้นไปทางขวาก็ไปประภาคารและโบสถ์ที่อยู่ติดกัน ส่วนจะถ่ายรูปตัวเองให้ได้แบบนี้ต้องไปตั้งขาที่ตึกทางฝั่งซ้าย แล้วตั้งเวลา 20 วินาที แล้วก็วิ่งลงกระไดมาขึ้นกระไดอีกฝั่ง ตอนตั้งเวลาต้องดูดีๆ ถ้ามีคนกำลังขึ้นบันไดมา ก็จะเห็นอีบ้าคนนึงได้...

ส่วนภาพมุมใกล้ๆต้องงัดไวด์มาถ่าย เพราะใหญ่มาก ถ่ายๆอยู่ก็เจอสาวน้อยสามคนที่เจอบนรถเมล์ เลยถ่ายรูปให้สามสาวตอบแทน

จากอีกยอดเราจะเห็นวิวของเมืองมาเก๊า ซึ่งตอนนี้ก็เห็นคาสิโนเบ้งอยู่ข้างหน้ามาเก๊าทาวเวอร์ สำหรับตัวประภาคารเกียเป็นประภาคารแบบสมัยใหม่แห่งแรกบนชายฝั่งทะเลจีน สร้างมาตั้งแต่ปี 1865 ตอนนี้ก็เป็นประภาคารที่เก่าแก่ที่สุดในตะวันไกลแต่ยังใช้ส่องทิศทางมาจนถึงปัจจุบัน ปกติแล้วจะไม่เปิดให้เข้าไป ยกเว้นวันที่ 20-21 พฤษภาของทุกปีเท่านั้น

ตอนที่ตั้งกล้องถ่ายอยู่ ก็เห็นแขกโพกหัวเดินขึ้นมากะแฟน ตอนแรกไม่สนใจ จนกระทั่งแขกคนนั้นบ่นว่า ขึ้นมาทำไมเนี่ย...เป็นภาษาไทย เลยหันไปทักทายเป็นคนไทยหรือคะ เค้าก็ ครับ แค่นั้น... ส่วนแฟนเค้าถ่ายรูปอยู่  ก็เคยเห็นคนเขียนในเว็บเหมือนกันว่าที่นี่ไม่มีอะไร แต่มันก็มีนะ สวยดีออก เที่ยวมาเก๊าก็มาดูประวัติศาสตร์แบบนี้แหละ แล้วมันก้อต้องเดินๆๆแบบนี้แหละ ยิ่งมายากยิ่งปลื้มเวลามาถึง ก็ไม่ได้มาทุกวันซะหน่อย

ในโบสถ์สามารถเดินเข้ามาชมได้ โบสถ์นี้สร้างขึ้นโดยแม่ชีที่อาศัยอยู่ก่อนที่จะมีการจัดตั้งโบสถ์ St.Clare ตั้งแต่ปี 1637 ใช้ประกอบพิธีทางศาสนา ผนังภายในมีภาพเขียนสีโบราณ

ที่นี่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่คนหนึ่ง ตอนแรกเราก็ถ่ายรูปตามสบาย จนกระทั่งมีแสงแฟลชแวบขึ้นมา เจ้าหน้าที่ก็หันขวับมา No Flash!... เราก็ Not my camera อ๋อ เป็นของตาฝรั่งคนข้างๆนี่เอง เจ้าหน้าที่บอกอีก No Photo!! อ้าวเหรอ ไม่รู้นิ ไม่เห็นป้ายเลยล่ะ ก็เก็บกล้อง ตาฝรั่งงีมงำ Sorry คงประมาณทำให้เราอดถ่ายไปด้วย แต่ไม่เป็นไรค่ะ กดจนเสร็จแล้วล่ะ

เดินกลับจะผ่านจุดที่มีสัญลักษณ์พวกนี้แขวนอยู่ คือสัญลักษณ์ที่ใช้บอกว่ามีไต้ฝุ่นระดับไหนแล้ว อีกด้านมีคู่มือประกอบเป็นภาษาที่อ่านไม่ออกตามเคย

ที่นี่ยังมีอุโมงค์ที่ใช้เก็บกระสุนและแสดงประวัติที่ผ่านมา ซึ่งตอนไปไม่รู้ว่ามีแหละ เลยไม่ได้เข้าไปดู แล้วก็ไม่รู้ว่าทางเข้ามันอยู่ตรงไหนด้วยงิ

จากข้างบนก็เดินลงมา เดินมาเรื่อยๆ เอ๊ะ สงสัยจะผิดทางเพราะเห็นเป็นทางลงเขา นี่เราจะไปขึ้นรถกระเช้ากลับตะหาก เลยถามทางคนๆนึง ซึ่งกลายเป็นความซวยเพราะทางที่ตานั่นบอกดันเป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติ "อ้อมรอบเขา" เดินไปเครียดไปเพราะถ้าไปกลับไปโรงแรมไม่ทันรถ ก็อาจจะทำให้ต้องเสียค่าเรือข้ามไปฮ่องกงแพง

เส้นศึกษาธรรมชาติเนี่ย มีแต่คนมาวิ่งออกกำลังกายกัน เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเคเบิ้ลซักที จะย้อนกลับไปก็ไม่ได้เพราะมาไกลแล้ว น่าจะหลายโลอยู่

เดินอย่างเร็วอยู่ประมาณยี่สิบนาทีแต่รู้สึกเหมือนเป็นชั่วโมง ชั้นไม่ได้อยากมาศึกษาธรรมชาติซะหน่อย กว่าจะโผล่จุดขึ้นรถกระเช้าได้ เห็นสถานีอยู่บนหัวแต่ดันไม่มีทางเข้า ต้องไปถามเด็กที่สนามกีฬาใกล้ๆว่า How can I go to this? แล้วก็เดินอ้อมไปอีกด้านของสนามกีฬา ผ่านสนามเด็กเล่นอีก

กว่าจะลงมาก็สี่โมงเย็นพอดี

References :

http://www.macau-traveltips.com/chapel-of-our-lady-of-guia.htm

http://english.cri.cn/6566/2009/10/30/1881s525945.htm